Als ik kijk naar deze drie

Soms als ik naar deze drie kijk, word ik heel verdrietig.
Dan doet mijn hart pijn van de ‘als’. Dan wil en kan ik eigenlijk niet meer verder denken.

Als ik denk aan de plek waar ze geboren zijn.
Als ik denk aan hun toestand waarin wij hen kregen…
Als ik denk aan de rij binnen de biologische familie.
Als ik denk aan al het gevaar.
Als ik denk aan alle liefdeloosheid.
Als ik denk aan hun ziel!
Als ik denk aan hoe zij zouden zijn geweest, als ze het hadden overleefd…
Als ik denk aan hun gezondheid, hun emoties, hun creativiteit…
Hoe zouden die zijn geweest?
Wie zouden zij zijn geweest?

Zij zouden niet van mijn bestaan hebben geweten. Ik zou niet van hen hebben geweten.

En nu zijn ze onder mijn zorg. En nu zijn ze alle drie mijn kinderen.

Ze waren geen familie. Nu zijn ze familie.
Van drie verschillende families, één familie.
Een (h)echte familie.

Wat zal het in de eeuwige heerlijkheid heerlijk zijn! Van allemaal verschillende families, één familie!

Dan wordt de pijn een diepe dankbaarheid!

Laat een reactie achter