Beetje tijd, beetje hulp

Een paar weken terug werd ik gebeld door een jonge vrouw. Zij had mijn nummer via de babybox gekregen en had hulp nodig. Niet met haar kinderen, maar met haar financiële situatie. 

Ze had een erg slecht inkomen en kon geen ander werk krijgen i.v.m. de plek waar ze woont. Buiten het dorp op een boerderij.

Ik had haar uitgenodigd bij ons huis en toen hebben we haar situatie besproken. 

Ik dacht samen met haar na over mogelijke extra inkomsten door bijv. suiker te gaan verkopen. Ze leek heel positief en was zelfs bereid om daarvoor naar het dorp te komen lopen, wat haar een uur zou kosten en weer een uur terug.

Ik stuurde haar naar huis met een zak van 10 kg maïsmeel en een pak pak suiker van 2 kg. Ik voelde me beroerd… Ik heb zoveel zegeningen; geen gebrek aan eten en ik stuur deze vrouw naar huis met echt maar een paar dingen…

MAAR, ik wist dat ik op dat moment het juiste deed. Al ging het tegen mijn gevoel in. Soms is de lijn van helpen zo dun… wanneer help je iemand echt en wanneer laat je die persoon in zijn afhankelijke positie zitten?

Dit is een vraag waar we zoveel bij stil gezet worden, waar we in uitgedaagd worden en waarin we in elke situatie weer zoveel wijsheid nodig hebben. We hebben geen pasklaar antwoord voor elke situatie, want elke situatie heeft weer te maken met zoveel andere factoren die onze werkwijze weer beïnvloeden.

Deze vrouw belde mij een paar dagen geleden heel blij en dankbaar op om te vertellen dat het nu zo goed met haar gaat. Ze had de suiker en een gedeelte van het maïsmeel verkocht, geld achtergehouden en daarmee is ze haar eigen bedrijfje begonnen. Ze bakt vetkoek en verkoopt dat ook weer. Ze heeft meer inkomsten dan ze voorheen had!

Ook had ze haar hulp in huis aangeboden aan iemand zonder dat ze daar vergoeding voor wilde hebben. Die persoon was blij met haar hulp, maar wilde dat niet zonder betaling toelaten en zo verdient ze toch weer iets meer. 

Zulke telefoontjes zijn altijd erg verrassend en bemoedigend. Zij gebruikt haar talenten en haar tijd wijs! En wat heb ik gedaan? Haar verhaal aangehoord, een paar vragen gesteld en haar naar huis gestuurd met een paar dingen.
Ze liet me achter met een verdrietig gevoel, maar ook met een biddend hart.

Het kostte mij een beetje tijd, een beetje hulp en God is zo getrouw, Hij helpt de armen in hun nood en geeft hen nieuwe moed en kracht! 

Hoop voor de toekomst, met Hem!

Laat een reactie achter