Lighthouse blog


Wanneer er nu gevraagd wordt of we nog extra kinderen in huis hebben, is ons gezamenlijke antwoord: ‘Nee gelukkig niet!’
Ik zal uitleggen waarom.
Woensdagmiddag rij ik even gauw naar het dorp toe, onderwijskundige posters bestellen voor de school. Terwijl ik terug rij, zie ik drie straatkinderen lopen. Met dat ik dichterbij kom, zie ik dat één van hen een kind is dat deel uitmaakt van ons sponsorprogramma. Hij was twee jaar terug voor een paar dagen bij ons in huis vanwege ernstige mishandeling. Hij is ook één van die kinderen die een zacht plekje in ons hart heeft.
Het ventje ziet eruit als 5 jaar, maar is 8 jaar oud…
Ik bedenk me geen moment, maak het raam open en roep de drie jongens dichterbij te komen. De kleine jongen van 8 jaar loopt over straat met een jongen van 15 en 19 jaar!
De 8 jarige jongen commandeer ik om in de auto te stappen en tegen de andere twee jongens zeg ik dat het ongeoorloofd is om met zo’n klein ventje op straat te staan en te bedelen. En daar rij ik met hem naar huis.

Eerst eten, dan in bad en dan heerlijk onschuldig spelen alsof er niks aan de hand is…
Maar ik hou hem in de gaten, want de slechte kant van het leven heeft hij al te veel gezien en weet dit ook uit te leven.

We melden de zaak bij de maatschappelijk werker, hebben contact met de familie
en andere betrokkenen en zo zijn we een week verder. Dit betekent een volle drukke week met een stuiterbal in huis. ‘s Avonds gaan alle buitendeuren op slot, de voorraadkamer op slot, sleutels met ons mee naar de slaapkamer en de portomonee ook.

De dag dat hij naar zijn tante toe kan is eigenlijk een opluchting, maar er is nog geen uur voorbij of ik word gebeld door de maatschappelijk werker. Ze heeft een plek nodig voor een meisje van 8 jaar oud. “Ja hoor, we hebben plek. Geen probeem…”

Het was iets meer dan een week dat zij bij ons was, maar oei, wat was dat een intensief weekje!! Die week willen we niet graag overdoen.

Drie dagen voor haar vertrek bieden we ook onverwachts opvang voor een meisje van 17 jaar. (Zie mijn vorige blog). Zij brengt met zich mee dat ik een aantal keer met de dokter bel, een paar keer met haar in het ziekenhuis zit en op het laatste moment haar daar zelfs achterlaat en de dienstdoende dokter vraagt om haar slaapmedicatie te geven, zodat ze rustig kan worden. Ik ga naar huis om 23.00 uur en de volgende ochtend draag ik haar zaak over aan de maatschappelijk werker.

Waarom dit alles?
Zij zou uitgehuwelijkt worden aan een 57 jarige man, liep daardoor weg van huis, 200 km te voet, twee nachten langs de weg geslapen, rattengif gedronken en daardoor erg ziek geworden. Lichamelijk en geestelijk heeft het haar aangetast.

Sommige dingen zijn complexer dan ik kan oplossen…en dan moet er soms een besluit genomen worden al is dit heel moeilijk.

Ik had daarna twee nachten zeelucht nodig. Gods schepping is wonderlijk gemaakt dat het onze ziel verkwikt en vernieuwt.

Inmiddels zijn we weer terug in Gobabis en hebben we gelukkig nog geen extra kinderen in huis. En zodra er gebeld wordt of we plek hebben, zijn we er weer klaar voor. Met Gods genade!

Laat een reactie achter