Mager en ‘beschadigd’

Ze kwam binnen. Mager en beschadigd. Allebei erg zichtbaar!
De maatschappelijk werker vroeg mij om haar in bad te doen en zelf de wonden te bekijken en te verzorgen.
Dit is een normale procedure wanneer er een kindje gebracht wordt, zodat we gelijk verslag kunnen doen aan de maatschappelijk werker of er verder lichamelijk letsel zichtbaar is.
Terwijl ik dit meisje hielp met het in bad gaan, moest ik mezelf bedwingen om niet te huilen.
Het zichtbare leed was ondragelijk om te zien! Hartverscheurend en zo onbegrijpelijk!
Van haar hoofdhuid tot en met haar tenen zat ze er onder. Littekens. En nog meer littekens…
Open wonden, nieuwe littekens en veel oude littekens.
Ik voelde mijn maag draaien, beet extra op mijn tong en hielp haar verder. Ik probeerde mijn gedachten te stoppen. Niet te denken aan alles waar zij door heen is gegaan.
Wat was ik dankbaar dat zij verlost was van die persoon…

Spelen kende ze niet, eten in overvloed ook niet. Een normaal gezin leek ook iets buitengewoons om te observeren. Dat laatste deed ze de eerste drie dagen permanent. Ze observeerde alles.

Zodra er eten in het zicht kwam, was zij er niet weg te krijgen. Bang om iets te missen. Eten kon zij zonder rem.

Dag vier begon ze een beetje los te komen en bracht ze elk bordje of lepel naar de wasbak om het vervolgens af te likken. Dag 5 speelde ze een beetje. Dag 6 werd ze opgehaald door de maatschappelijk werker en werd zij dag 7 veilig overhandigd aan haar familielid die wel voor haar kon en wilde zorgen.

Wat ben ik dankbaar dat dit meisje weggehaald is uit haar verschrikkelijke lijden en nu in een gezond gezin kan opgroeien.

Wat ben ik dankbaar dat wij een kleine schakel mogen zijn voor dit soort kinderen.
Al breekt er iets in mij, al moet ik mijzelf opofferen en wegcijferen. Het is het waard. Zij was het waard!

Laat een reactie achter