Onze elastiekjes

Het ziet er zo normaal uit. Spelen met het poppenhuis. Toch vind ik het niet normaal. Zij hoort hier niet. Haar ouders zijn hier niet. Zij is hier alleen. Zij kent ons niet. Zij weet ook niet waar ze naar toe zal gaan. En toch kan ze spelen. Alsof er niks aan de hand is.

Het elastiek van een kind laat mijn tranen lopen. Het elastiek wat al zo gebruikt is, zorgt ervoor dat er normaal gespeeld, geslapen en gegeten wordt. Er is ontwikkeling dankzij het elastiek van het kind. Er is plezier dankzij het elastiek van dit kind.

Ik ben dankbaar voor het elastiek en toch maakt het mij verdrietig. Dit elastiek had niet zo gerekt of beter gezegd, uitgerekt moeten worden. Dit elastiek moest nog minimaal gebruikt worden. Dit elastiek behoort aan een kind. Een onschuldig, minderjarig kind. Dit elastiek moest nog in de week liggen, verzorgd, opgepast en beschermd worden.

Kunnen we met z’n allen beter op de elastiekjes rondom ons passen? Verzorgen? Koesteren en beschermen?

Laat een reactie achter