Ziekenhuiservaring

Met het kindje dat we thuis hebben, moest ik naar het ziekenhuis vanwege een slechte hoest. Om naar het ziekenhuis toe te gaan, is al een berg waar ik tegenop zie. Al is het bekend terrein, het blijft altijd een soort uitdaging en slechte ervaring.

Ik had de dokter al een whatsapp gestuurd en ze liet me weten dat ik kon komen en haar op de kinderafdeling kon krijgen. Dat het mogelijk is om met een dokter zulk makkelijk contact te hebben is een grote zegen en dat helpt ons enorm in gevallen zoals deze.

Ik wachtte op die afdeling rustig tot ze met haar patiënten klaar was en toen kwam ze mij helpen. Na even wat onderzoekjes bij de baby kon ik naar de apotheek binnen in het ziekenhuis en daar de medicijnen gaan halen.

En daar begon een nieuwe uitdaging. Ik kreeg oogcontact met een medewerker en zij wees mij met een afkeurende blik op het briefje waarop de openingstijden stonden. Ik moest 15 minuten wachten.

Iets in mij begint dan te kriebelen. De blik in die ogen, die ongeïnteresseerde houding en dan het feit dat ik met een baby ‘van de regering’ in mijn handen sta, dit kindje in zijn bed wil verder slapen, ik thuis nog een ‘regeringsbaby’ heb en drie van mijzelf en ik gewoon thuis wil zijn tussen alle kleintjes.

Ik zie een bekende medewerker en vraag of hij niet even met het personeel van de apotheek wil praten. Hij wijst naar een man binnen de apotheek en hij kijkt mij aan. Ik grijp mijn kans, leg uit met wat voor soort baby ik daar sta en wat ik nodig heb. Hij zegt NIKS. Hij kijkt mij aan alsof ik GEK ben, steekt zijn hand uit naar het ziekenhuisboekje en loopt in stilte weg.

Een vriendelijke voorbijganger wijst mij naar een bankje waar ik kan zitten…in mij kan ik wel huilen. De sympathie die ik van die voorbijganger ervaar, laat me me weer even mens voelen.

Ik probeer dankbaar te zijn voor het feit dat ik geholpen word. Toch voel ik me zo gefrustreerd dat er zoveel mensen zijn die GEEN moeite willen doen voor een ander. Ze geven mij het gevoel alsof ik daar voor m’n lol kom. Ze moesten eens weten hoe een berg dat ziekenhuis voor mij is…

Dankbaarheid en frustratie lopen die ochtend dus door elkaar heen … ik doe mijn best om het eerste te laten overheersen maar het is een uitdaging!

Laat een reactie achter