Nieuws vanuit de ‘mijn’

Afstand scheidt slechts lichamen, niet de geest’
Erasmus 1469-1536

We wennen er steeds meer aan dat we weer ‘alleen’ zijn. Mijn ouders waren 3 weken bij ons op bezoek en dat was heerlijk! We hebben volle en gezegende weken gehad en genieten van alle herinneringen wat ons tegelijk ook een beetje weemoedig maakt want wat is de afstand toch groot…

Tegelijk worden we weer bevestigd in onze roeping aan deze kant, hier in Gobabis. Het werk, de nood onder de mensen is veel en groot. We weten ons hier op onze plek en dat geeft wel vrede.

Nieuw project Shadikongoro
Terwijl mijn ouders hier waren hebben we het dorpje Divundu in het Noorden van Namibie bezocht. Daar werkt collega Twanu onder de Mbukushu bevolking. Twanu heeft geholpen met de oprichting van de Light for the Children school en is daarna terug gegaan naar het Noorden om daar onder zijn eigen bevolking te gaan dienen. Hij leidt daar al jaren een kerkelijke gemeente in een klein gehuchtje met de naam Shadikongoro. Twanu loopt een half uur om bij die gemeente te komen en doet dit met een opgeruimd en vredevol hart.

We willen hen graag helpen om een kleuterschooltje op te zetten want zij gebruiken huidiglijk het kerkgebouw waar ze met 48 kleintjes bij elkaar komen.

Zonder meubels, school materiaal, cursus of opleiding maar wel met twee enthousiaste liefdevolle harten waarmee de juffrouws de kinderen bezig houden. We houden jullie op de hoogte van deze ontwikkelingen.

Lighthouse
We hebben 2 maanden lang een baby tweeling in huis gehad en inmiddels is de zorg overgedragen aan hun twee overgroot tantes. Wij bezoeken de meisjes nog wekelijks en gelukkig gaat alles goed.

Wel zijn we nog opzoek naar sponsors die kunnen helpen in de kosten zoals baby melk, pampers en kleren. De tantes doen de zorg en geven liefde maar helaas zijn zij niet in staat om financieel voor de meisjes te zorgen.

ABBA Project
Wat is het fijn om te zien hoe onze mentors met de sponsorkinderen omgaan, hen begeleiden en helpen. De manier waarop zij met hen bezig zijn is voor ons zo motiverend!

Ook zijn inmiddels de ouders van de kinderen benaderd om elke 2de zondagmiddag naar de school te komen voor ouderbegeleiding. Tot nou toe was het een groep van 20 ouders die aanwezig waren en uitzien naar de volgende bijeenkomst. Ze vertelde dat ze elkaars steun nodig hebben om hun kinderen op te voeden. Dat ze er graag voor elkaar als ouder ook willen zijn omdat ze allemaal in hetzelfde bootje zitten en het moeilijk vinden om hun kinderen te begeleiden. Wat een kwetsbaarheid en een openheid. Het maakt ons dankbaar en stil dat we zo’n gelegenheid krijgen om met ouders te werken. Bidden jullie mee voor wijsheid om hen te begeleiden?

Dichter bij huis

Adam en Zoë ontwikkelen zich goed en hebben samen een paar hele ‘sterkte kanten’; in een spoed tempo de speelkamer op z’n kop zetten, enorm harde muziek maken met of zonder echte instrumenten of in hun fantasie hele verhalen vertellen dat je er bijna in begint te geloven :)! Het is uitdaging en een voorrecht om hun ouders te mogen zijn!

Toen William Carey (de missionaris die samen met zijn team de Bijbel in veel Indiase talen vertaalde) aan het eind van de 18e eeuw naar India voer, liet hij drie vrienden achter in Engeland.
Carey zei tegen hen: “Ik ga naar beneden in een mijn en ik wil dat je trouw blijft in het vasthouden van het touw”.
Velen van ons bevinden zich in de schoenen van een Carey of een “touwhouder”.
De boodschap is hetzelfde, ongeacht welke van deze karakters we in het leven portretteren – “Wees trouw”. Touwhouder zijn is net zo cruciaal als “in de mijn” zijn.

Aan degenen die het touw vasthoudend bidden, aanmoedigen en/of fysieke steun geven – Bedankt!

Jac-Louis, Gijsbertha
Adam en Zoë

Laat een reactie achter