Eerste bericht in 2024

Voordat de eerste maand van het jaar voorbij is, moet er nog even wat nieuws de deur uit.
Als we terug kijken op de laatste maanden van 2023 dan zijn we diep dankbaar en wanneer we vooruit kijken naar het jaar dat voor ons ligt, voelen we ons diep afhankelijk.  Wat ben ik dan blij dat we niet weten wat elke dag voor nieuwe uitdagingen met zich mee brengt.
In november is Jeremiah 1 jaar geworden en in december Zoё 5 en Adam 7. Alle verjaardagen zijn toch weer een bijzonder moment van stil staan en proberen we dan ook feestelijk in te kleuren. De meeste familie woont ver weg dus vieren we het klein maar fijn.

Hulp bieden of afhankelijk maken
We rijden onze straat in en we zien in de verte mensen voor ons hek staan.
O o…verkeerde tijd. Het is al laat, we komen van een vergadering en een bezoek aan de school waar alle drie de kinderen bij waren, ze moeten eten en dan naar bed voor hun middagslaapje.
Het is een moeder die ik begeleid dus Jac-Louis laat mij alleen met die vrouw. Zodra ik de autodeur open deed rook ik helaas al de alcohollucht… Mijn moed zakte in mijn schoenen kijkend naar haar drie prachtige, blijde dochtertjes die rondom haar springen. Met een kindje achter op haar rug geknoopt en papieren in haar hand, kijkt ze mij hoopvol aan…
Of ik haar kan helpen om een school te zoeken voor haar kinderen. Mijn antwoord is ‘nee helaas niet.’ Ik verduidelijk wat zij zelf kan doen aangezien alle scholen al vol zitten moet zij als moeder zelf naar het kantoor van onderwijs toe om haar kinderen op te geven. Het kantoor gaat dan plekken regelen voor de kinderen.
Ik praat weer een keer met haar over haar alcoholgebruik maar volgens haar heeft ze niks op… ik probeer haar weer te bemoedigen, ze knikt ja en amen maar ik zie dat haar hart er niet bij is. O wat voelt het moeilijk om iemand weg te sturen zonder het probleem voor hen op te lossen.
Een week later staat ze weer voor het hek, een zelfde soort ervaring en een zelfde soort gevoel waar ik mee achterblijf. Of nog erger. Ik word beschuldigd, uitgescholden in een taal die ik niet versta en voel me machteloos en zo gefrusteerd!
In dit soort werk is het zo makkelijk om een schuldgevoel te krijgen. We moeten steeds helder blijven denken wanneer we iemand echt helpen en wanneer we iemand in zijn afhankelijke positie laten zitten. Dit blijft steeds weer een uitdaging.
In dit geval heb ik al zo veel geprobeerd dat ik niet meer weet wat ik moet doen, dan alleen haar op te dragen in mijn gebed. Bidden jullie mee voor een wonderwerk in haar leven en dat van haar kinderen?

Waar wij erg blij van worden is om alle kinderen weer in hun nieuwe uniform en blijde gezichtjes terug op school te zien. Wij zijn ook enorm dankbaar voor onze 4 lokale collega’s die erg hard werken en elke keer weer met zoveel blijmoedigheid hun werk doen! Het is een voorrecht om samen met hen te kunnen werken.
Zo is er weer hoop voor elke dag, maand en jaar! En zo kijken wij ook blij en hoopvol uit naar het jaar dat voor ons ligt.
Dankjewel voor iedereen zijn bijdrage en liefde. We waarderen dit oprecht!

Hartelijke groet en zegen in alles,
Jac-Louis & Gijsbertha
Adam, Zoё en Jeremiah

Laat een reactie achter