“En laten wij niet moe worden goed te doen …”

‘En laten wij niet moe worden goed te doen,
want te zijner tijd zullen wij oogsten,
als wij niet opgeven‘.
Galaten 6 vers 9

Een nieuwe nieuwsbrief. De tijd vliegt! We zijn heel blij en dankbaar jullie te vertellen dat het goed met ons gaat! Al voelen we ons bij tijd en wijle moe en lam geslagen door het warme weer, weten we ons toch kranig, met Gods genade, staande te houden en praten we elkaar moed in! Teruggaan is geen optie.

De kinderen groeien en bloeien. We mogen nu wel zeggen dat we de Afrikaanse taal aardig  onder de knie hebben. Vooral de kinderen blinken daarin uit. Bij hen hoor je nauwelijks een accentverschil, waar hun ouders soms nog wat mee worstelen. Het thuisonderwijs gaat goed en is een grote zegen, zo ervaren we met elkaar. De ochtenden zijn gevuld met schoolwerk. Dat is soms ook een uitdaging met zoveel kinderen. We zijn blij dat we die tijd met elkaar hebben en dat we kunnen investeren in godvruchtige karaktervorming én fysiek schoolwerk. De middagen zijn opgevuld met van alles en nog wat. Als Kees geen vergadering of ander werk te doen heeft, gaan we vaak met de meisjes op pad naar Epako. We brengen bezoekjes,  donaties, bemoedigen en vermanen uit het Woord. Of we brengen een bezoek aan de Shelter. Of de kinderen spelen met vriendjes en vriendinnetjes. Of er is vioolles, zangles, kunstles. Kortom, we komen tijd te kort! Maar we zijn dankbaar, dat de Heere heeft voorzien in een redelijk stabiele omgeving voor ons gezin. Ze kunnen zich ontwikkelen en ontplooien al is het ver weg van ons vertrouwde Nederland. Toch hebben ze hun basis weer redelijk gevonden en genieten ze! Dat is door Zijn voorzienigheid en dankzij alle gebeden, waarvoor jullie ook hartelijk dank!!

Daarnaast zijn we heel blij met onze geestelijke broers en zussen hier: Jac-Louis en Gijsbertha, Pieter en Corina. We zijn dankbaar voor de gemeenschap die we met elkaar hebben, voor het contact met de kinderen onderling, voor de gebedsavonden samen, voor de muziek- en zangavonden met elkaar. Het werkoverleg en het geregeld samen koffiedrinken of samen eten geeft veel vreugde en is een welkome vervanging voor onze gemiste geliefden in Nederland. Het is ook heel fijn om elkaar tot grote steun te zijn over en weer. Zo hebben Jac-Louis en Gijsbertha op dit moment een heel drukke periode met verschillende vrijwilligers die begeleid moeten worden. En met de opvang van ‘Lighthousekinderen’ in hun gezin en met vele andere  werkzaamheden die gedaan moeten worden. We proberen ze vanaf de zijlijn bij te staan in alles en taken over te nemen waar mogelijk. Praktisch betekent dat wel eens een maaltijd voor hen koken, waar Sarah, Leah en ik veel plezier in hebben. Of  we ‘nemen’  de kinderen een middagje te spelen. Of we passen een dagje op een ‘Lighthouse’ kindje, zodat ze even een heerlijk gezinsdagje kunnen hebben en weer op ‘adem’ kunnen komen. Zo kwam Luciana een paar dagen geleden een dagje op bezoek. Een meisje van ongeveer 2 jaar oud, maar met zo’n enorme groeiachterstand dat ze slechts 9 maanden oud lijkt. Maar ondanks die verdrietige omstandigheden is ze vrolijk en geniet ze alle aandacht van 5 paar kinderen die niet van haar afkunnen blijven. 

Hartelijke groet,
Kees en Linda.Sarah, Leah, Joas, Rhodé en Judah


Dankpunten

  • + Elke keer dat God ons bepaalt bij onze roeping. Hij brengt mensen en kinderen die we mogen dienen op ons pad.
  • + De wijsheid die we telkens ontvangen bij afwegingen/keuzes die we moeten maken.

Gebedspunten

  • + Een goede vakantieperiode voor iedereen en vooral voor kinderen die niet de mogelijkheid hebben om naar familie op een plaas (boerderij) toe te gaan.
  • + Zegen op het werk om op scholen het Bijbelonderwijs een impuls te geven met gebruikmaking van Scripture Union.
  • + De Holidayclub op 18, 20 en 22 december.

Elke zondagmorgen staat ze klaar  de lieve kleine Paulina in haar mooie zondagse jurkje met haar spontane glimlach. Ze heeft mijn hart veroverd en niet alleen de mijne. Op een ochtend wilde ze graag mee naar de kerk. Dat weekend verbleef ze bij haar ‘oma’ in Gobabis in één van de sloppenwijken van Epako. Of ze ook mee mocht. Natuurlijk! Hoe meer zielen hoe meer vreugd! Na afloop van de kerkdienst brachten we haar terug. Paulina vond het zo fijn dat ze vroeg de andere week weer opgehaald te worden. En vanaf die tijd, nu zo’n 7 maanden, staat ze elke zondagmorgen klaar bij haar zinken ‘huisje’. Dat huisje is van ‘oma’. Oma is eigenlijk niet haar echte oma, maar een goede bekende van haar moeder. Paulina heeft geen vader en moeder meer. Haar ouders zijn helaas omgekomen door een auto-ongeluk, toen ze nog een baby was. Oma heeft haar geadopteerd als haar eigen dochter, zoals het zo vaak gaat overigens in de sloppenwijk. 

Paulina is 8 jaar, maar lijkt net zo oud als Rhodé (4!) Als we haar meenemen naar de kerk zit ze naast me of hangt ze op schoot. Ze zoekt maar net die moederliefde, merk ik. Ze is zo ontvankelijk voor het Woord. En ze zingt en danst naar hartelust mee! Als we voorin de kerk als gezin iets delen of zingen, stapt ze ook mee, want Paulina hoort bij ons. Dat is zomaar ontstaan. En ik koester het. Want Paulina heeft mijn hart gestolen. 

Vandaag bezocht ik samen met mijn moeder, die al een aantal weken bij ons is, Paulina bij haar huisje, zoals we weleens vaker doen. Oma had gebeld. Oma van 80 jaar. Zomaar voor een praatje en een luisterend oor. Ik beloofde haar vanmiddag even op te zoeken. Ze had te horen gekregen dat ze darmkanker heeft en nu had ze van haar laatste beetje geld dure medicijnen gekocht. Dat stond in een emaille beker met ‘koud’ water in een hoekje van de kamer, bij gebrek aan een koelkast. De dokters hadden ook verteld dat oma maar geopereerd moest worden om nieuwe ‘derms’ (=darmen) te krijgen. Maar daar had oma voor bedankt, zo vertelde ze. ‘Ik moet net op de Heere vertrouwen Lienda’ zei ze steevast. ‘Hij zal mij toch beter maken’. We streken in haar hutje neer, die zowaar een oude bank bezat. ‘Ik vertrouw op mijn Heere. Hij is mijn hele leven al tot hulp geweest Lienda. En nu ik vandaag geen geld meer had voor eten, voorzag de Heere in een gulle buurvrouw en hadden we vandaag toch pap, Paulina en ik. Die Heere is goed Lienda!’. Ik knikte en slikte een brok weg. Ik keek naar haar lieve gerimpelde gezicht, haar kleurige hoofddoek met jurk en haar glimlach. Haar oude handen gevouwen op haar schoot, getekend door het leven. Allerlei gevoelens komen in mij naar boven, wat gedachtes en vragen oproept. Wat is het leven hier in de sloppenwijk toch hard en wreed. De hitte, de stank, geen wc, geen stroomwater dichtbij huis en altijd de vraag of er voldoende eten is om weer een dag te overleven. Hoe kan het bestaan een dorp met comfortabele huizen naast een sloppenwijk als dit, hooguit 7 minuten bij elkaar vandaan?? Ik kan er NIET aan wennen. Terwijl ik al mijn moed verzamel om iets bemoedigends te zeggen schiet Psalm 23 én Jesaja 41 vers 10 – 13 me in gedachten. Ik lees het oma voor en terwijl ik lees zie ik haar nog meer glimlachen en instemmend knikken en meeprevelen. Oma getuigt van een levend geloof, van hoop en licht, te midden van deze uitzichtloze situatie. We bidden samen. Daarna laat ze me nog vol trots een veelkleurig prachtig met de hand genaaide deken zien die ze aan het maken is en vervolgens verkoopt in het dorp. We geven haar nog een doos vol met donaties, wat we wekelijks gedoneerd krijgen van de plaatselijke supermarkt, een grooooooot geschenk!! Daarna nemen we afscheid met een dikke knuffel en stap ik zelf bemoedigd de auto weer in. ‘Jullie moeten nooit meer teruggaan naar Nederland Lienda!’ roept ze me nog na. Mijn moeder glimlacht… 


School
Het einde van het schooljaar nadert op dit moment van schrijven, want vanaf vrijdag 25 november krijgen alle kinderen vakantie. Dan volgt er een lange vakantie voor hen, want de scholen gaan pas half januari weer van start. Van de leerkrachten wordt wel verwacht dat zij de komende 2 weken in principe nog op de scholen zijn voor administratief werk, schoonmaak en voorbereidingen. Tijdens de vakantie zal ook weer de Holidayclub worden gehouden, zoals ook in de laatste vakantie van juni-juli. Het verschil is nu wel de temperatuur. Toen was het winter en nu hoogzomer. Dat worden waarschijnlijk activiteiten waarbij we niet om water heen kunnen.

Bijbelstudie Bushmen
Sinds september probeer ik elke donderdagmiddag bij de Bushmen-gemeenschap een Bijbelstudie te geven. Dit doe ik in het kerkzaaltje waar deze mensen ook op zondagmorgen samenkomen. Deze gemeenschap wordt ook door de ‘Stichting Light for the Children’ gesteund. Ze beschikt over 2 klaslokalen, waar kinderen dagelijks les krijgen in de Busmen-taal. Gelukkig beheersen de meeste volwassen wel de Afrikaanse taal. In deze taal wordt de Bijbelstudie  gehouden.

Met toestemming van Arjan Baan kan ik gebruik maken van de lessen van de cursusmap ‘Basislessen Geestelijke Groei’. Deze lessen vertaal ik dan m.b.v. Google Translate in het Afrikaans. Dit wordt met veel interesse en ik kan wel zeggen in eenvoudigheid ontvangen. De interactie blijft nog wat achterwege, maar dan is het gebed dat God Zijn Woord zal inplanten in hun harten.

Scripture Union
Deze organisatie is in Amerika ontstaan, maar heeft inmiddels op het Afrikaanse continent tientallen landen weten te bereiken met hun methode. Deze methode heeft tot doel dat ieder kind in aanraking komt met de Bijbel. Zij hebben hiervoor verschillende werkvormen uitgedacht. Het is fijn dat het Namibische Ministerie van Onderwijs in het verleden al goedkeuring heeft gegeven om met deze methode op scholen te werken. Ik ben met Jac-Louis de afgelopen weken al verschillende scholen langs geweest om hierover in gesprek te gaan met de al aangestelde SU-leerkrachten of om deze nog te werven. Een voorbeeld hiervan was het bijwonen van een les op een middelbare school. De leerkracht gaf ons de mogelijkheid de les te geven. Het was motiverend te zien dat bij de meeste leerlingen sprake was van een levendige interesse in Gods Woord en dat ze heel openhartig waren. 

Het is dus de bedoeling om samen met Jac-Louis de betrokken SU-leerkrachten te ondersteunen en met enige regelmaat zelf ook een (voorbeeld)les te geven op de scholen. Dit alles kan niet zonder gebed. Zo hebben we laatst ’s morgens op één van de betrokken scholen van 06.20 uur tot 06.50 uur met een aantal leerkrachten en de directeur gebeden. Dit proberen we elke maand te blijven doen. 

Ik ben dankbaar dat ik naast het werk wat ik hier al mag doen, dit ook één van de werkzaamheden is geworden. Dit werk heeft toch het meest mijn hart, om het Evangelie met kinderen en de jeugd te delen.


In de app-groep plaatsen Kees en Linda regelmatig updates over hun werk en belevenissen. Dit doen ze in de vorm van tekst, foto’s en filmpjes. Een erg leuke manier om betrokken te blijven! Wilt u lid worden? Scan dan de QR-code of klik op de onderstaande knop.


Namens de Thuisfrontcommissie

Kees & Linda zijn als zendingswerkers compleet afhankelijk van giften. Daarom wordt het zeer gewaardeerd als hun hen (maandelijks) wilt steunen in de vorm van een financiële gift. Dit kan door op de onderstaande knop te drukken of door zelf een bedrag over te maken naar NL40 RABO 0314 6894 51 t.n.v. Light for the Children NL.


Laat een reactie achter