Het voelt al als thuis


‘En Hij zag dat zij veel moeite moesten doen om het schip vooruit te krijgen, want zij hadden de wind tegen;’ – Markus 6:48a


We hopen jullie via deze nieuwsbrief weer mee te nemen in ons leven hier in Gobabis. De verlenging van ons toeristenvisum ligt alweer achter de rug. Nu afwachten en bidden dat de behandeling van de aanvraag van ons werkvisum voorspoedig mag verlopen.*

Als we bedenken dat we hier nog maar 3,5 maand zijn, is dat moeilijk voor te stellen. Ons gevoel geeft eerder een half jaar tot een jaar aan. Wellicht door de vele indrukken die we in een korte tijd hebben opgedaan.

We ervaren het hier als een ‘thuis’ en zijn dankbaar voor de vele kostbare momenten die we hebben gehad. Ook hebben we momenten ervaren zoals in het hierboven omschreven Bijbelgedeelte. Hiermee doelen we met name op het getouwtrek rondom het indienen van papieren en hierbij voor je gevoel van het kastje naar de muur gestuurd te worden. Ook hierin hebben we geleerd dat Hij ‘in beheer is’ en dat wij alleen maar ‘geduldig’ moeten wachten en volgen. 

Dank alvast voor het lezen en de belangstelling voor ons leven hier in Gobabis. Jullie zullen wel ontdekken dat we hier vaak het volgende sleutelwoord kunnen toepassen en dat is: ‘Flexibel-zijn’. 🙂

Hartelijke groet,
Kees en Linda. Sarah, Leah, Joas, Rhodé en Judah.

*Op het moment dat de nieuwsbrief klaarstaat voor verzending, krijgen we te horen dat we de werkvergunning hebben gekregen voor twee jaar. Prijs de Heer voor Zijn goedheid en trouw!! (1 Thessalonicenzen 5:24)




Dankpunten

we zijn God dankvoor voor…

  • Zijn voorzienigheid en trouwe zorg in het transitieproces!
  • Het voorzien in de werkvergunning voor 2 jaar. 

‘Hij Die u roept is getrouw, Hij zal het ook doen.’ – 1 Thessalonicenzen 5:24 (HSV)


Werk van Linda

Als ze ons witte busje om de hoek ziet verschijnen, komt ze aangerend om het hek te openen. Haar gezicht fleurt op als ze ons met z’n drieën in de auto ziet zitten. Ik parkeer recht voor de slaapzalen. De zon schijnt fel en het zand is heet. Bepakt en bezakt met kleurplaten, potloden, gitaar, liedblaadjes, koffie, gebakken lekkers, melk en niet te vergeten SUIKER, lopen we een ruimte binnen. Je zou het een woon- of leefkamer kunnen noemen. 

Er is een klein fornuisje om te koken, een wasbak met stromend water, hoewel je de kraan wel moet vasthouden op z’n plek om water te tappen en er staat 1 koelkast voor algemeen gebruik. Het is een plek waar we elkaar kunnen ontmoeten. De geur van gebakken vis, vermengd met iets wat lijkt op bonen dringt onze neuzen binnen. Er is geen ventilator. Zweet prikkelt vervelend onder m’n armen, maar ik negeer het en focus me op de zwangere vrouwen.

Ze zitten al klaar! Een enkeling komt nog aangesneld. Sommigen zijn schaars gekleed. Simpelweg omdat ze niets anders hebben. Ze zijn allen zwanger. De plek waar ze nu verblijven heet ‘De Shelter’. Een opvangcentrum voor vrouwen die bijna gaan bevallen. Deze vrouwen komen van heinde en ver naar het dorp Gobabis toe, omdat bevallen in hun golfplaten huisjes geen optie is. Zij wachten in de ‘Shelter’ hun bevalling af en gaan als het zover is naar het ziekenhuis. Hier mogen ze gratis verblijven en gebruik maken van bed en douche. Eten moeten ze zelf meebrengen.

Terwijl Sarah haar gitaar gereed maakt en Leah de kleurplaten uitdeelt, schenk ik de koffie in met VEEL suiker en stel ik me ondertussen voor de zoveelste keer voor. De groep vernieuwt zich immers steeds weer.

Mijta is er ook. Zij is er de hele week elke dag een paar uur met uitzondering van het weekend. Ze houdt ‘een oogje in het zeil’, ondersteunt de vrouwen fysiek en psychisch en belt de ambulance wanneer iemand weeën krijgt en naar het hospitaal moet worden gebracht. Ze is elke week weer zo blij met onze komst. En ze houdt van zingen, wat jullie wellicht op de filmpjes in de appgroep wel hebben gehoord. Ik probeer elke week een middag te gaan. Het geeft me energie, het bemoedigt en ontroert me steeds weer te zien dat ze een honger hebben naar het Woord. Terwijl ze kleuren, zingen we veel liederen. Eerst waren dat ‘onze liedjes’ vanuit het boekje ‘Op Toonhoogte’. Ze neuriën wat mee en kijken blij. Maar nu we hier inmiddels bijna 4 maanden zijn, kennen we ook aardig wat Afrikaanse en Damara liedjes. Als Sarah ze inzet veranderen hun gezichten. Ze lachen, worden opgewekt en zingen uit volle borst soms 4-stemmig mee. Een enkeling kan zelfs niet blijven zitten en doet een dansje, zoals ze in hun cultuur gewoon zijn. 

Tussendoor praten we. Ik vraag naar hun omstandigheden. Ze delen hun verhaal. De meeste zijn schrijnend. Het zijn vaak jonge vrouwen, meisjes. Misbruik, scheiding, alleenstaande moeders met veel kinderen en geen geld… en altijd honger. Steeds weer opnieuw zijn dit de terugkerende verhalen. Ik besef me meer dan ooit het gevolg van de zonde. Ik deel met hen het Evangelie. Hoe het begon in het paradijs. En hoe goed God alles had gemaakt. Maar hoe de zonde de wereld in kwam. Ik vertel over hoe lief Hij hen heeft. Maar dat een ommekeer nodig is. Een bekering, wedergeboorte. Een ommekeer, terug naar God, DE Vader, via Zijn Zoon Jezus Christus. Ik vertel hen hoe belangrijk het is om de zonde waarin ze nu leven (drankgebruik, slapen met verschillende mannen, niet trouwen e.d.) voor Gods aangezicht te belijden. En dat er hoop is! Een nieuw begin! Ik lees met hen de Bijbel en probeer het uit te leggen. Heel eenvoudig, en in mijn gebrekkige Engels. Maar het is goed. Want niet ik schijn, maar het Licht van de Heere Jezus en Zijn Heilige Geest. We bidden met elkaar, bemoedigen ze nog en na twee uur pakken we alles weer in en vertellen we hen dat, als ze graag een Bijbel willen, ze langs ons huis kunnen komen om deze op te halen. Zo blij als ze zijn hangen ze hun ingekleurde Bijbeltekst kleurplaat aan de muur of stoppen het in hun tas. Voor thuis zeggen ze… 

Verheugd stappen mijn dochters en ik de auto weer in. ‘Dank u lieve Heere, voor Uw aanwezigheid vanmiddag.’

Later die week staan er vrouwen bij ons hek. Ze willen graag een Bijbel. 


Kees bij de school

In de vorige nieuwsbrief heb ik het werk bij de school meer omschreven als oriëntatie. Stukje bij beetje transformeert dit nu naar de uitvoering van bepaalde werkzaamheden. Elke dag loop ik nu langs alle klassen om toe te zien op de dagelijks uit te werken lesplannen. Per bouw moet hierin een eenheid zijn en moet dit weer corresponderen met de uitgewerkte jaarthema’s. Daarnaast overleg ik (bijna) dagelijks met de mensen binnen het managementteam over punten die aandacht behoeven. Dit zijn soms dingen van digitale aard, maar veelal ook praktisch. Op dit moment moet er bijvoorbeeld een muur worden geplaatst tussen de jongens- en meisjestoiletten. Daarvoor ben ik in gesprek met een aannemer om het plan uit te werken. Of er moet bijvoorbeeld (ineens) een ouderavond worden georganiseerd. Dit gebeurt vaak ad-hoc en moet er in kennisgevingsbriefjes voor de ouders worden voorzien met een schoolstempel en handtekening erop. Het tijdstip van zo’n ontmoeting is vaak 18.00 uur. Een onmogelijke tijd voor Nederlandse begrippen, maar hier is dat volkomen normaal.

Daarnaast heb ik nu ook de verantwoordelijkheid voor de bevoorrading van de keuken op me genomen. Ik ga dan samen met iemand van het keukenpersoneel naar de plaatselijke supermarkt om de benodigde goederen op te halen. Het is wonderlijk dat hierin tot op heden nog steeds kan worden voorzien! Gelukkig zijn er ook winkels en bedrijven die bepaalde goederen doneren aan de school.


Leven in en rondom huis

We zullen proberen een indruk te geven van het leven in en rondom het huis. De kinderen werken (bijna) dagelijks aan hun schoolwerk in de ochtend. We zijn de afgelopen weken een paar keer noodgedwongen naar Windhoek geweest. Dat was enerzijds voor orthodontiebehandelingen bij Sarah, maar ook veelal een bezoek brengen aan Home Affairs vanwege de verlenging van ons toeristenvisum en de aanvraag van het werkvisum. Dat is 2 uur heen en terug op één dag. Maar we proberen dit ook te zien als een soort uitje en het te combineren met iets gezelligs of iets lekkers.

Wat het rijden betreft. We halen ook wekelijks bronwater op bij oom Henk Olwage. Het water wordt daar gepompt uit een 100 meter diepgelegen bron. Dit frisse water is vele malen gezonder en lekkerder dan het chloorwater uit de waterleiding. We hebben hier nog meer geleerd wat de waarde is van water, ook omdat het hier schaars is. Wat een zegen om dan dagelijks en onafgebroken het Levende Water te mogen drinken!Verder is ons huis vanwege de centrale ligging in het dorp ook makkelijk bereikbaar voor allerlei bezoekers. Dat gebeurt hier wat vaker spontaan dan hoe we het in Nederland gewend waren, maar ook daar wen je aan. Het is mooi om mensen en kinderen te ontvangen en soms ook iets te mogen uitdelen in de vorm van geestelijk of lichamelijk voedsel. Daarnaast zijn we dankbaar dat we ons huis beschikbaar mogen stellen voor mensen uit de sloppenwijk Epako en met hen samen op zondagavond Bijbelstudie kunnen houden. Zij geven aan van ons te leren, maar wat leren wij ook van hen! Blijdschap hebben en dankbaar zijn, zonder bijna maar iets te hebben. Mijn hart huilt als ik deze mensen ’s avonds weer terugbreng naar hun schamele onderkomen. Sommige zelfs zonder stromend water en elektriciteit. 


Zondagmiddag bij de Abbagroep

Op zondagmiddag wordt de grote ruimte in de school ook gebruikt door de Abbagroep. Dit is de groep met sponsorkinderen van de stichting. Hierbij is Sarah betrokken bij het musiceren met de gitaar en leren de kinderen van ons liedjes en wij weer van hen. Verder vertel ik (Kees) daar Bijbelverhalen m.b.v. beamerprojectie op de wand en is er ook de mogelijkheid om bijvoorbeeld filmpjes te projecteren met zendingsverhalen. De kinderen genieten hier erg van!


Word lid van de appgroep

In de app-groep plaatsen Kees en Linda regelmatig updates over hun werk en belevenissen. Dit doen ze in de vorm van tekst, foto’s en filmpjes. Een erg leuke manier om betrokken te blijven! Wilt u lid worden? Scan dan de QR-code of klik op de onderstaande knop.


Steun de familie Matze financieel

Kees & Linda zijn als zendingswerkers compleet afhankelijk van giften. Daarom wordt het zeer gewaardeerd als u hen (maandelijks) wilt steunen in de vorm van een financiële gift. Dit kan door op de onderstaande knop te drukken of door zelf een bedrag over te maken naar NL40 RABO 0314 6894 51 t.n.v. Light for the Children NL.


Laat een reactie achter