‘Loof de Heere, want Hij is goed!’

‘Loof de Heere, want Hij is goed!’
 Psalm 136 vers 1a

Lieve familie, vrienden en bekenden!
Daar zijn we weer met een nieuwe nieuwsbrief in een nieuw jaar, 2024. Afgelopen januari mochten we ons 1-jarige Namibië-jubileum vieren. Wat is de tijd snel gegaan!! We kijken terug op een goed eerste jaar. Wat een indrukken, belevenissen, heftige situaties, andere weersomstandigheden en nieuwe werkervaringen hebben we opgedaan. Maar het was goed! En na een jaar kunnen we zeggen: We voelen ons op onze plek, al is het niet altijd gemakkelijk en missen we soms erg ons ‘eigen’ Nederlandje met haar gewoontes, onze vrienden en familie. Toch mogen we allemaal, ook de kinderen, weten dat we door God geroepen zijn en aan Hem gehoorzaam hier wonen. En wat is wonen? We zijn onderweg met elkaar, naar het Hemelse Koninkrijk, ons échte Thuis!

Met de kinderen gaat het goed. Ze groeien enorm, niet alleen fysiek, maar ook geestelijk. Ze praten inmiddels goed Afrikaans, groeien in het Engels en in de verschillende stamtalen zoals Herero, Damara en Kavango. Dagelijks worden ook zij geconfronteerd met armoede, ellende, dronkenschap, honger, lijden en verdriet. Maar wonderlijk genoeg hebben ook zij de gezindheid van Christus, zijn ze vaak innerlijk met ontferming bewogen over mensen en kinderen en nemen ook zij de Bijbeltekst ter harte: ‘Want Ik had honger, en u hebt Mij te eten gegeven. Ik had dorst maar u hebt Mij te drinken gegeven en ik was een vreemdeling maar u hebt Mij gastvrij onthaald.’ (Mattheus 25:35)

Het leven hier brengt ook uitdagingen. De warmte, zo niet hitte (35 – 40 graden), is een dagelijkse factor waar we mee te dealen hebben, zo’n zes maanden lang. Eind december hebben we een weekje genoten van wat verkoeling aan de kust in Swakopmund, waar de gemiddelde temperatuur rond de 20 graden lag. Van zwemmen was geen sprake, maar het was al genieten door in de hoge golven te springen. Het was heerlijk om er even uit te zijn als gezin. Dit konden we ook bekostigen, doordat onze TFC een extra gift had overgemaakt aan het einde van het jaar. Dankbaar hiervoor!

Daarnaast evalueren we regelmatig met ons gezin hoe de kinderen het ervaren om hier te zijn en hoe het persoonlijk met hen gaat. Voor alle emoties en gevoelens is ruimte en het is goed om daar met elkaar over te praten en dit alles te erkennen. Vooral de oudste twee meiden missen soms even de vrijheid. Al hebben we een groter huis dan in NL. Ze kunnen niet alleen buiten het hek. Het is helaas te onveilig! Allemaal hebben ze gelukkig nieuwe vriendschappen opgedaan, gaan ze met vreugde naar de Abbagroep (groep van de sponsorkinderen) en geniet Leah van de kunstlessen. Als we ernaar vragen, vertellen ze dat ze vooral missen: even op de fiets naar de supermarkt/bibliotheek, een bezoekje bij opa en oma en de tantes of even alleen naar vriendinnen. Ook voor mij als moeder is het soms lastig. Vroeger gingen we geregeld even met elkaar naar het bos, het strand, een kinderboerderij of een rondje speeltuintjes in het dorp. Dit alles is niet mogelijk en speeltuinen zijn hier niet. Maar! Door dit alles doen we geestelijke lessen op, groeien we als gezin en trekken we veel meer met elkaar op. De bezoeken van Nederlandse en Duitse vrijwilligers geven ook een welkome afleiding. Vaak jongeren of jonge mensen, die al snel een klik krijgen met onze kinderen.

Zo ging Sarah laatst met vrijwilligers mee die kinderen bezochten van het Side by Side programma. Ook een tak van Light for the Children, waarbij kinderen met een beperking worden ondersteund. Dat zijn waardevolle momenten voor onze kinderen. Leah vindt het bijvoorbeeld erg leuk om de binnengekomen donaties van de supermarkt te ordenen en in pakklare dozen te doen. Zo leren de kinderen om een steentje bij dragen aan de opbouw van Zijn Koninkrijk!
En wie zijn kruis niet op zich neemt en Mij navolgt, is Mij niet waard. Wie zijn leven vindt, zal het verliezen en wie zijn leven verliest omwille van Mij, zal het vinden!’ En ook: ’Verblijd en verheug u, want uw loon is groot in de hemelen.’ 
(Mattheus 5:12)

Hartelijke groet,
Kees en Linda.Sarah, Leah, Joas, Rhodé en Judah


Werk van Linda

Hoe oud ben je?’ vraag ik nieuwsgierig aan de zwangere vrouw voor mij. Sarah en ik brengen weer eens een bezoekje aan Epako. De vrouw is een zus van Amanda, één van de vrouwen die ik regelmatig bezoek en de mama van Emily, het nieuwe sponsormeisje. ’73 jaar’ antwoordt ze. Mijn ogen worden zo groot als schoteltjes. Verbaasd en een beetje schaapachtig vraag ik: ‘Echt?? Dit is eigenlijk onmogelijk, je bent zwanger??!’ ‘Nee echt,’ vertelt ze me overtuigend. Terwijl ze praat realiseer ik me dat ze 37 bedoelt i.p.v. 73 en doe ik mijn best een lachje te onderdrukken. Tegelijk voel ik me schaamtevol, want ik besef weer eens dat ik vergeet met wat voor soort mensen we geregeld te maken hebben in de sloppenwijk. Vaak zijn de vrouwen laag- of ongeletterd. Meer dan 775 miljoen mensen ouder dan 15 zijn analfabeet, vertelt Google me. Dat is 17 procent van de volwassen wereldbevolking. Best confronterend.

Terwijl die gedachten door mijn hoofd gaan, grits ik gauw naar m’n Bijbel. We strijken neer op de zanderige, warme grond, onze ruggen zover mogelijk gedrukt tegen het plastic zeil van haar huisje om nog enige schaduw te genieten. Luisterend naar hun verhalen, moeites, strubbelingen van het dagelijkse leven, voel ik altijd weer medelijden en liefde in m’n hart naar boven komen. Ik weet dat een deel van hun narigheid komt door het gevolg van verkeerde keuzes, die ze helaas nog steeds meemaken.. en toch. Wat zou Jezus doen, vraag ik mijzelf af? Wanneer we uitgepraat zijn, open ik de Bijbel bij Psalm 125:

Wie op de HEERE vertrouwen, zijn als de berg Sion,
die niet wankelt, maar voor eeuwig blijft.
Doe goed, HEERE, aan wie goed zijn
en aan hen die oprecht zijn in hun hart.
Maar wie zich neigen tot kronkelwegen,
zal de HEERE doen verdwijnen,
met hen die onrecht bedrijven.

De twee vrouwen luisteren aandachtig en we raken in gesprek met elkaar over wat dit betekent voor ons eigen leven. Als we zeggen dat we geloven in God, dan betekent dat ook dat we op Hem en in Hem vertrouwen. In alles! En dat Hij ons vasthoudt! Met deze woorden bemoedig ik ze, maar vermaan ik ze ook. Het laatste vers is immers heel duidelijk: ‘Wie zich neigt tot kronkelwegen, zal de Heere doen verdwijnen!’ 

Hoe ernstig is deze boodschap! Ze leven in de wereld, houden vast aan hun wereldse goederen, zijn niet oprecht in hun levenswandel en gaan nog steeds naar het drankhuis. Zelfs deze vrouw die zwanger is van zo’n prachtig baby’tje. Al voelt het niet altijd gemakkelijk om zo’n boodschap te brengen, want wie ben ik, maar ik voel me er toe gedreven. Het zijn niet mijn woorden, het zijn Gods woorden.

We bidden samen en na een warme met-zweet-vuur-en-weet-ik-wat-geurende omhelzing, laat ik hen weer achter in hun verhitte hutje in de sloppenwijk en ben ik op weg terug naar het dorp, terug naar ons huis. Daar waar keuken, stromend water, gas en elektra ‘normaal’ lijken te zijn…


De Heere heeft destijds voorzien dat binnen een korte tijd onze woning in Wilnis verkocht werd. Na aankomst in Namibië werd al snel een geschikt huurhuis op onze weg gebracht, waarin we momenteel nog verblijven. Toch was huren op de lange termijn niet wenselijk, omdat de huurkosten afgeroomd worden van de maandelijkse toelage vanuit onze achterban. Zoals al in een eerdere nieuwsbrief vermeld, heeft de broer van Gijsbertha, Pieter, zich samen met zijn vrouw hier vanaf vorig jaar juli gevestigd. Zie verdere info: www.lech-acharai.nl. Indertijd waren we met hen in gesprek om eventueel samen een plot (stukje grond met enkele hectares) buiten het dorp te kopen. Nadat we verschillende plots hadden bekeken, kwam heel sterk de vraag op ons af: ‘Is dit wel wat voor ons?’. Doordat we steeds meer in ons werk en daarmee met onze roeping verwikkeld werden, kwam daarmee ook het verlangen om in of net buiten het dorp te gaan wonen. We wilden bereikbaar blijven voor de mensen die nu inmiddels dit huis goed weten te vinden.

We zijn toen hiervoor in gebed gegaan en de Heere heeft op een wonderlijke manier bevestiging gegeven met Jeremia 29 vers 5: ‘Bouw huizen en woon erin, plant wijngaarden en eet de vrucht ervan.’ We wisten daardoor in ieder geval dat we iets van dien aard mochten opzoeken, maar zou dat dan wel een plot zijn? Enige tijd daarna kwam ik samen met Pieter bij een huis net buiten het dorp terecht. Dit huis stond al zeker 5 jaar te koop aangeboden, maar nog steeds niet verkocht. Gelukkig niet vanwege een slechte staat. Vroeger was het in het bezit van Duitsers die daar een clubgebouw hadden met een sportveld. Wat ik bij al de andere huizen niet had ervaren, ervoer ik hier heel sterk: een gevoel van vrede. En zo kwam deze vrede ook bij Linda en de kinderen en kwam de koop van het plot in beeld. In dit proces om vrede en voorspoed gevraagd. De Heere heeft daarin voorzien zodat we het huis voordelig konden kopen. Voor Pieter en Corina kwam er enige tijd daarna ook een plot in beeld dat zij zelf konden bekostigen. Zo hebben we ervaren dat de Heere voorziet in wat wij nodig hebben. Op dit moment wordt er bij ons plot grondig verbouwd en hopen we medio april te gaan verhuizen. Positieve punten die bijv. nog meer van het huis zijn te benoemen. Er is ruimte om :
–    Jeugd te ontvangen voor ontspanning bijv. voor sportactiviteiten
–    Bijbelstudies of andere ontmoetingen te organiseren in het clubgebouw
–    Een veilige speelruimte voor onze kinderen te hebben
–    Eigen boorgatwater (het chloorwater uit de kraan is ongezond) te pompen
–    Een moestuin aan te leggen 
–    …….

‘Loof de Heere, want Hij is goed!’
(Psalm 136 vers 1a)


Werk van Kees

En zo begon het nieuwe jaar
Inschrijvingen

Wat ik vorig jaar net had gemist was de opstart van de school. Wij kwamen hier aan tijdens de eerste schoolweek. Nu stond ik er met m’n neus bovenop toen de ouders massaal kwamen voor de inschrijving van hun kind. En dat net voor en tijdens de officiële eerste schoolweek. De ouders hebben dan nog geen zekerheid van plaatsing voor hun kind. Ze struinen alle scholen af en natuurlijk eerst die van hun eerste voorkeur. Indien er geen ruimte voor plaatsing is dan ook andere scholen. De kinderen die al op school zaten, worden standaard overgeplaatst, maar die kinderen moeten de eerste week dan wel op komen dagen. Anders wordt hun plek aan een ander kind gegeven. Ik heb me verbaasd over het geduld van de ouders, die toch veelal lang moesten wachten voordat ze zich konden melden bij het inschrijvingstafeltje. De taak die ik op me heb genomen, is om het inschrijfgeld te bewaren in een Petty Cash Systeem (kleingeld systeem). Hieruit worden allerlei schoolbenodigdheden bekostigd. 

Bijbelverhalen
Zo heb ik gezien dat de klassen zich in de loop van de week opvullen met kinderen. Van echt lesgeven is in de eerste week nog geen sprake. In de tweede week ben ik weer begonnen met het vertellen van Bijbelverhalen op maandag en woensdag. Op woensdag doe ik dat nu ook bij de andere kleinere school van de Bushmen-gemeenschap. 

Stabiliteit en groei bij de kerk
We zijn dankbaar voor de positieve ontwikkeling die zich heeft voorgedaan bij de kerkdiensten in de school. Er is een preekbeurtenrooster tot stand gekomen waarbij enkel mannen voorgaan. Dat was in het verleden wel eens anders. Ik ben dankbaar dat ik dit werk ook mag doen, samen met Jac-Louis, dominee Olwage en nog enkele ouderlingen van de VGK (Verenigde Gereformeerde Kerk van Zuid-Afrika). Zoals op de foto te zien is, krijgen de kinderen de ruimte om iets te zingen/op te voeren.

Ouderavonden
Ook waren er op beide scholen ouderavonden om de ouders in te lichten over de belangrijkste richtlijnen van de scholen. Tijdens zo’n avond open ik meestal met gebed en geef daarna het woord aan de leerkrachten en andere leden van het management. Zij zijn degenen die het werk uiteindelijk uitvoeren en mijn taak is om daar toezicht op te houden samen met Jac-Louis en Gijsbertha. 

Kapstokken
Naast het deelnemen in het managementteam, de aansturing van de scholen, vind ik het ook leuk met praktische zaken bezig te zijn zoals bevoorrading van de keuken. Op de foto’s is te zien dat ik met Joas bezig ben om de buitenbanken op te knappen en met Leah kapstokken te bevestigen. 



Kees & Linda zijn als zendingswerkers compleet afhankelijk van giften. Daarom wordt het zeer gewaardeerd als u hen (maandelijks) wilt steunen in de vorm van een financiële gift. Dit kan door op de onderstaande knop te drukken of door zelf een bedrag over te maken naar NL40 RABO 0314 6894 51 t.n.v. Light for the Children NL.


Laat een reactie achter